10-03-2013

pfff, voel me vreselijk.
nobody should love me,
de mensen die van me "houden" vergissen zich,
je kan niet van me houden, ik ben vreselijk.
Ik ben dik, veelste dik, lelijk, irritant, vreselijk, pff, ik kan het niet eens omschrijven.
Ik word misselijk van mezelf.
Het is gewoon beter als ik kap met ademen,
maar ik ben te bang om te kappen.

Alles gaat als een fking tornado rond in me hoofd, ik wil me gedachte uitzetten, kappen met denken aan het verleden en gewoon opnieuw beginnen.. Helemaal opnieuw, maar ik kan het niet, waarom kan ik niet gewoon normaal zijn...

05-03-2013

Hmm,
Vandaag begon ik al een beetje down,
Hele dag gaan mijn gevoelens van super vrolijk, naar down.
Voel me ook de heletijd dus best wel alleen..
No idea what to do.
Geen zin om te gaan chillen of iets,
pfff, ik vind het ook zo moeilijk om aan een vriend of mijn vriend te vertellen hoe ik me voel, schaam me toch wel een beetje voor mijn gevoelens. 

Even voorstellen =]

Let's introduce myself...

Ik ben een meisje van 17 jaar nu =]
Mijn beste vriend, kende ik van de camping,
ik was net 12 toen hij overleed aan kanker, ik heb dit nog steeds niet kunnen verwerken.. toen dit gebeurt was, had een vriendinnetje van mij, die hem ook kende, zichzelf gesneden.. Dit was voor mij een reden om het ook te proberen, gewoon, om te kijken of het hielp of iets.

De eerste paar keer dat ik dit deed,  vond ik het maar raar, maar hierna toen ik ermee door bleef gaan, voelde het toch als een soort opluchting.. Ik weet niet precies waarom ik het op het begin deed, om mezelf te straffen, om het te kunnen verwerken of om weet ik veel wat.

Hierna, toen ik begon te puberen, ging het steeds slechter thuis en kreeg ik vaak last van woede-aanvallen. Dan was ik boos, dan moest ik mijn agressie kwijt en deed ik dat door een mes in mijn been te zetten en te krassen, of dan had ik thuis weer iets kapot gemaakt en dan strafte ik mezelf, omdat ik mezelf weer eens niet onder controle had kunnen houden en dan voelde ik me zo machteloos. Ondertussen had ik op mijn 13é nog eens een verkeerd vriendje die me geestelijk sloopte, waardoor ik een hekel aan mezelf kreeg en dan moest ik van mezelf gestraft worden, dit deed ik dan ook door te snijden. In de tijd van mijn vriendje, had ik een goede vriend die ik via internet ontmoet had, hiermee had ik een paar keer stiekem afgesproken.. Hij was niet zo blij met mijn vriendje, hij vond dat hij me niet goed behandelde en zo kreeg ik uiteindelijk ruzie met hem. Deze jongen zat ook niet zo goed in zijn vel, ik heb ongeveer 2 maanden geen contact meer gehad, tot ik een keer een mijn e-mail checkte en zag dat hij 3 dagen ervoor een berichtje had gestuurd, dat hij het echt niet meer zag zitten en me miste en alles verrot ging met hem.. Hij stuurde in de mail dat hij zichzelf van kant zou maken. Ik dacht niet dat dit tot zo ver zou uitlopen, dus ik belde naar zijn telefoon, niemand nam op, toen belde ik naar het nummer van zijn stiefzus, zij vertelde me huilend dat hij teveel pillen had geslikt. Ook hiermee heb ik heel veel moeite gehad om het te kunnen verwerken, ik heb hier nooit iets van kunnen vertellen aan mijn ouders, omdat zij verder niks van zijn bestaan wisten en boos zouden worden als ze erachter zouden komen dat ik stiekem meerdere keren met hem afgesproken had.

Tussen mij en mijn vriend ging het in deze tijd ook steeds slechter, ik heb het uiteindelijk na een half jaar toen ook met hem uitgemaakt, maar dat leverde bij mij niet zoveel goeds op, het was opzich wel fijn zo zonder hem, maar sommige momenten miste ik hem vreselijk. Ondertussen ben ik dus ook naar GGZ gegaan, omdat mijn ouders vonden dat ik teveel gedrachproblemen had, en dat de situatie thuis belachelijk slecht maakte. Hier heb ik verschillende testen moeten doen en daar kwam uit dat ik ADHD en ODD had. Hier had ik Ritalin voor gekregen, dit hielp niet heel goed, mijn ouders hebben er toen zelfs nog overna gedacht om me naar een internaat te sturen, om mijn gedrachsproblemen op te lossen. Dit is gelukkig nooit doorgegaan, omdat ik Concerta kreeg, dit zijn sterkere medicijnen en dat hielp een stuk beter, ik was minder vaak depressief en kon mezelf beter beheersen.

Uiteindelijk heb ik weer een relatie gekregen met dezelfde jongen als eerst, toen ik weer iets met hem kreeg, was hij verslaafd aan wiet, hier heb ik hem vanaf geholpen, maar achteraf moest hij toch nog wel naar een internaat. Ik zag hem toen dus alleen nog maar in de weekende, dit begon allemaal leuk en aardig, maar hij begon steeds vaker vreemd te gaan, begon me uit te schelden en belachelijk te maken bij andere mensen en bij mezelf. Als ik iets voor hem deed, bedankte hij me geeneens. Hij heeft me heel erg onzeker gemaakt, maar ik ben toch 2 jaar en 7 maanden met hem samen gebleven. Deze jaren liepen totaal niet soepel, ik was vaak depressief en soms dan was hij ineens uit het niks boos, maakte hij het met me uit, blokte hij me op ping en negeerde me op alles en liet dan soms gewoon zomaar een week niks van zich horen en ging in deze tijd naar andere meisjes toe. Hij gaf me het gevoel dat ik nooit genoeg voor hem kon zijn, want ik heb zo achtelijk veel voor hem gedaan.

Altijd als hij bij me sliep, dan moest ik hem ontbijt op bed geven, anders was hij de hele dag shaggo, als hij dan dat ontbijt op bed had, dan moest ik gelijk mijn eigen kamer weer uit van hem, anders kon hij niet rustig eten en had hij last van me. Uiteindelijk werd zijn gedrag zo erg, dat ik mezelf een keer om het leven heb proberen te brengen. Hij begon me uiteindelijk soms ook gewoon te slaan, met zijn vuist op mijn gezicht of op mijn hoofd. We waren een keer op een verjaardag, hierna zou ik bij hem gaan slapen, mijn tas en alles lag eral, we kregen hier ruzie en toen heeft hij me 3 keer met zijn vuist in mijn gezicht geslagen, toen is hij naar huis gegaan. Hij liet me zijn huis gewoon niet meer in, ik mocht niet eens mijn tas pakken of portomonnee, dus kon ook niet met de bus naar huis. Als ik zou moeten lopen zou ik ongeveer 3 uur moeten lopen door enkelt weiland. Gelukkig kon ik toen bij een vriend van me slapen, ik had mijn vriend toen 3 dagen gesmeekt of ik mocht komen om het goed te kunnen praten, maar hij bleef me maar negeren, uiteindelijk ben ik erheen geweest en zijn we weer bij elkaar gekomen.

 Ik wilde het eigelijk al heel lang uitmaken met hem, maar hij had zo op me ingepraat (niet zijn bedoeling zegt die) dat ik nooit een ander kon krijgen, waardoor ik zo onzeker was geworden, dat ik niet zonder hem verder wilde. Het is nu 5 maanden uit, en ik weet dat het heel snel is, maar ik heb nu al 2 maanden een andere vriend, deze jongen is zo veel beter dan me ex.

 Toch heb ik nog steeds vaak last van depressies, vaak kan ik het dan wel laten om mezelf te snijden, maar dan uiteindelijk, als het ik me dan toch nog iets rotter voel dan voorheen, snij ik mezelf 10x zoveel dan als ik normaal zou doen.

 Ik wil verder opzich wel professionele hulp, maar ik wil niet dat mijn ouders weten wat ik met mezelf doe, ik heb het nu al 5 jaar voor me kunnen houden, ik ben wel van plan om als ik 18 ben, toch hulp te gaan zoeken, zodat mijn ouders het niet hoeven te weten.